ouder worden in de poŽzie - dichters over de ouderdom - werk van oudere dichters
 
 

volgende gedicht

ouder worden in de poŽzie - start

home

 
 
MIJN PARKINSONGEZICHT
 
Ik moet eens met je praten liefste
over mijn gezicht
dat lijkt soms zo gesloten
maar toch ben ik niet dicht.
Het lijkt soms chagrijnig
maar vaak is dat niet waar
het is mijn parkinsongezicht
het is mijn masker maar.
De spieren van mijn kaken
trekken mijn mond omlaag
en door dat treurige hoefijzer
is het net alsof ik klaag.
Maar toch is dat niet waar
het is mijn parkinsongezicht
dat stomme masker maar.
Dit moest ik je vertellen, liefste
over mijn gezicht
dat lijkt soms zo gesloten
toch ben ik niet vaak dicht.
Kijk liever naar mijn ogen
of je ook lichtjes ziet
dan lachen ze je tegen
en nergens is verdriet.  

 

 

 

 

Dichter onbekend

gepubliceerd in Papaver, het blad van de Parkinson patiŽntenvereniging

commentaar

 
Dit eenvoudige gedichtje zal veel mensen die met de ziekte van Parkinson te maken hebben uit het hart gegrepen zijn. Niet alleen gaat het praten vaak moeizamer, de nonverbale communicatie - die volgens veel onderzoekers 70% van onze communicatie uitmaakt - gaat nog veel harder achteruit. Het zgn. maskergelaat berooft de patiŽnt van zijn natuurlijke gezichtsexpressie, terwijl ook de stem minder zingt dan voorheen. Probeer dan nog maar eens contact te maken!
Meer informatie over de Parkinson Vereniging is hier te vinden.