ouder worden in de poëzie - dichters over de ouderdom - werk van oudere dichters
 
 

volgende gedicht

ouder worden in de poëzie - start

home

 
 
OP DE OVERTOOM
 
Het dooit op de Overtoom
maar het vriest ook alweer op
melden mijn voeten
die mijn dag verlopen
ik blijf dicht bij huis
steeds dichter
dat is mijn leeftijd
wolken worden zwaarder van onkleur
de geur van gisteren hangt nog aan me
ik at met mijn vriend
we braken het brood
en deelden de doden
we zijn al bijna uit zicht
wij lachen nog
wat moet je anders?
omhelzen elkaar ten afscheid
misschien je weet maar nooit

 

 

 

 

Remco Campert

uit: ‘Nieuwe herinneringen’

De Bezige Bij, 2007

commentaar

 
Bovenstaand gedicht is door Poetry International gekozen tot één van de drie beste gedichten van 2007. Het lijkt er op, dat Campert (geb. 1929) na zijn zeventigste literair aan een tweede jeugd begonnen is, gezien de aandacht die zijn werk vooral na ‘Een liefde in Parijs’ (2004) ten deel valt. Bij de uitverkiezing van dit gedicht schreef Hans Nauta in Trouw (12 januari 2008):
 
"Het vereist veel ervaring om tot de eenvoud te komen die Camperts gedicht heeft. ’Op de Overtoom’ is opgedragen aan Henk Hofland. Het gaat over ouderdom, vriendschap, weemoed en het besef dat het leven voorbijgaat. De wolken die zwaarder worden van onkleur, het bijbelse breken van het brood en het naderend afscheid, maken het gedicht wat somber, maar tegelijkertijd is het laconiek. Hij zorgt ervoor dat de toon licht blijft. Campert kan het allemaal wel onder ogen zien."